BARNEVELD – “Het gaat niet om de bestemming, maar om de reis ernaartoe.” Veel Barnevelders blijken deze bekende tegeltjeswijsheid opvallend letterlijk te nemen. Al jaren woedt er onder vakantievierende vaders een onofficiële competitie waarbij niet de mooiste camping of het mooiste uitzicht telt, maar de kortste reistijd.

De wedstrijd begint al ruim voor vertrek.

“Ik denk dat we de Provence dit jaar in tien uur moeten kunnen halen”, zegt Jan van den Brink terwijl hij weken van tevoren de verkeersdrukte, weersverwachtingen en tankstops analyseert. “Vorig jaar deden we er elf uur over, maar toen moesten de kinderen nog plassen.”

Eenmaal op de camping duurt het meestal niet lang voordat de eerste tijden ter sprake komen.

“Tien uur en vijf minuten naar het Gardameer”, vertelt een zichtbaar trotse vader vanaf zijn campingstoel. “En dan hadden we ook nog pech met wegwerkzaamheden in Duitsland. Anders had er zeker een negen voor gestaan.”

Hij kan naar eigen zeggen nu al niet wachten op de terugreis.

“Ik heb de route al helemaal in mijn hoofd. Als de kinderen een beetje meewerken, moet het record eraan gaan.”

Een andere Barnevelder wist Noord-Spanje in precies tien uur te bereiken.

“Eén keer gestopt om te tanken”, vertelt hij alsof hij zojuist een Olympische medaille heeft gewonnen. “Onder de tien uur blijven is nog altijd een droom. Ooit gaat dat lukken.”

“Na ongeveer 72 uur begint de hartslag weer te dalen en ben ik voorzichtig bereid om ook eens naar het zwembad of een leuk dorpje te kijken.”

Volgens Henk, die naar eigen zeggen nog altijd het officieuze Barneveldse record naar Praag op zijn naam heeft staan, is hij de eerste drie dagen van de vakantie nauwelijks aanspreekbaar.

“Zo’n prestatie moet je lichamelijk én geestelijk even verwerken”, legt Henk uit. “Na ongeveer 72 uur begint de hartslag weer te dalen en ben ik voorzichtig bereid om ook eens naar het zwembad of een leuk dorpje te kijken.”

De traditionele kilometervreters kijken met zichtbare ergenis naar de opmars van de elektrische vakantieganger.

“Die zijn onderweg alleen maar bezig met laadpalen, laadapps en accupercentages”, zegt een ervaren benzinerijder hoofdschuddend. “Dat is geen autorijden meer. Dat is logistiek.”

Waar de klassieke Barneveldse vakantievader zijn succes afmeet aan de aankomsttijd, lijkt de elektrische rijder juist trots op een perfect geplande laadstrategie.

“Leuk hoor, zo’n snellader met speeltuin en een goede cappuccino”, zegt Jan. “Maar als je onderweg drie kwartier hebt staan laden, kun je moeilijk volhouden dat je de vakantie hebt gewonnen.”

De verwachting is dat de komende weken op tientallen Barneveldse verjaardagen zinnen zullen klinken als: “Wij deden de Dordogne in elf uur” en “Dat is niks, mijn zwager zat in negen uur in de Provence.”

Voor veel Barneveldse vaders is de vakantiebestemming uiteindelijk dan ook slechts bijzaak.

“Na twee weken weet niemand meer hoe mooi het meer, de camping of de bergen waren”, aldus Johan. “Maar die reistijd van negen uur en drieënveertig minuten… die wordt nog jaren bij iedere verjaardag genoemd.”