Meestal gaat het goed, en dat is precies het probleem.

Op de kruising van de Schoutenstraat en de Kallenbroekerweg ging het vorig jaar vreselijk mis. Een meisje op de fiets werd aangereden door een automobilist die de bocht te scherp nam. De gevolgen zijn groot. Voor haar, haar familie en ook voor de bestuurder.

Het wrange is: wie daar vaker komt, weet dat die binnenbocht niet alleen in theorie bestaat. Hij wordt genomen. Dagelijks. Meestal gaat dat goed, wat in het verkeer vaak betekent dat het net niet misgaat.

Daar hoeft geen grote visie voor te komen. Geen verkeersavond met stickers. Geen nieuw beleidskader over kruispuntbeleving.

De gemeente is met de situatie bekend. Dat is doorgaans de fase vóórdat er iets gebeurt, maar ruim nádat iedereen het al wist.

Een middenberm zou al veel oplossen. Gewoon iets fysieks dat automobilisten helpt herinneren aan de buitenkant van hun eigen weghelft.

Het helpt het slachtoffer van toen niet meer. Zij moet verder met de gevolgen van een paar seconden die nooit meer gewoon worden.

Maar misschien voorkomt het wel dat iemand anders straks hetzelfde overkomt.

Geen groot gebaar. Gewoon een klein verhoogd stukje steen op de juiste plek. Soms is uitvoering niet ingewikkelder dan dat.

Lijkt ons iets voor het vijfde wiel.