KOOTWIJKERBROEK – In café Wessel liep de bewondering tijdens de vrijdagmiddagborrel hoog op toen staalbouwer Evert-Jan van Ginkel tijdens het pissen bekendmaakte dat hij de afgelopen week “ruim 180 uur” had gewerkt.

Volgens aanwezigen was iedereen diep onder de indruk. Zijn vrienden kwamen dezelfde week niet verder dan een magere 160 uur.

“Maandag half vier begonnen in Stroe, daarna door naar een spoedklus in Duitsland, dinsdag eigenlijk helemaal niet geslapen, woensdag prefab spanten gezet en donderdag nog even België,” somde hij op terwijl hij met één hand zijn korte broek ophield en met de andere een Javaanse Jongens draaide.

“Zo dan,” fluisterde een maat bewonderend, waarna hij een bak trok en een nakkie deed. “Dat zijn wel uren hoor.”

Dat Evert-Jan daarmee de geldende natuurwetten tart en meer uren werkt dan er in een week zitten, leek niemand echt een probleem te vinden.

“Ja luister,” aldus een andere maat terwijl hij een watermeloenvape uitblies richting de spiegel, “wij rekenen niet in klokuren maar in mentaliteit.”

Binnen de staal- en stallenbouw geldt iemand die minder dan tachtig uur per week maakt volgens ingewijden inmiddels als parttimer. Wie vóór acht uur ’s avonds thuis is, moet bovendien rekening houden met opmerkingen als: “Had je een snipperdag?”

“Laatst zei iemand dat-ie 170 uur had gewerkt. Toen dacht ik: ja hallo, dan moet ik er wel overheen natuurlijk.”

Ook Evert-Jan merkt dat de concurrentie hevig is geworden.

“Laatst zei iemand dat-ie 170 uur had gewerkt. Toen dacht ik: ja hallo, dan moet ik er wel overheen natuurlijk.”

Volgens vrienden is Evert-Jan inmiddels zo vergroeid met zijn werkleven dat hij afgelopen zondag automatisch een hoogwerker probeerde te starten bij de plaatselijke kerk nadat hij daar per ongeluk met een krat pils was aangekomen.

Toch blijft hij nuchter onder alle aandacht.

“Je moet gewoon aanpakken,” aldus Evert-Jan, terwijl hij voor de derde keer die avond vertelde dat hij “eigenlijk nooit moe” is en ondertussen zittend op een barkruk in slaap viel.